132 Forum Reumatologiczne 2016, tom 2, nr 3 U dwojga dzieci zmiany podejrzane o proces nowotworowy okazały się zmianami narządowymi bez cech nowotworzenia. U jed-nego dziecka znaleziono zmianę narządową nienowotworową (atypowa torbiel śledziony), a u innego w trakcie diagnostyki reumatolo-gicznej wykryto przypadkowo zmianę w ob- Nadpłytkowośc najczęściej grozi powikłaniami zakrzepowymi, lecz nadmiernej ilości płytek mogą towarzyszyć zaburzenia ich czynności, co skutkować może powikłaniami krwotocznymi. Nadpłytkowość może wynikać z zaburzeń w funkcjonowaniu szpiku, dlatego, należy udać się do lekarza rodzinnego, który powinien skierować Panią do Witam, u mojego taty (71 lat) stwierdzono powiększenie lewego migdała podniebiennego. Tata ok. pół roku wcześniej uskarżał się na trudności z przełykaniem, które później ustąpiły. Stan ogólny zdrowia taty jest dobry. Zawsze aktywny fizycznie, negujący wszelkie używki. Po wykonaniu biopsji okazało się, że wskazuje na Witam. Mam 18 lat. Od mniej więcej 4 lat mam powiększone węzły chłonne pachwinowe ok.1/1,5cm i wyczuwalne węzły chłonne pod pachami (nie jestem pewny czy są powiększone). Konkretnie z tym problemem nie byłem u lekarza ale jestem sportowcem, co pół roku mam wykonywane badania ogólne morfologia i m Niestety, większość ludzi cierpi na raka w pewnym stopniu i podobnie jak ludzie, nasi towarzysze psów mogą również rozwijać raka. Chłoniak jest jednym z najczęstszych rodzajów nowotworów dotykających nasze psy. Więcej informacji na temat chłoniaka może pomóc opiekunom zwierząt domowych w szybkim rozpoznawaniu symptomów i skutecznym zachowaniu psa, który potrzebuje pomocy Chłoniak – rokowania: Rokowania w chłoniaku mogą być niekorzystne, jeśli Pacjent nie chce leczyć nowotworu krwi lub gdy choroba opanuje układ nerwowy. Jeżeli radioterapia ani chemioterapia nie działają, możliwa jest terapia komórkami CAR-T. Powoduje, że szanse na wyleczenie chłoniaka wzrastają z 10-15% do 35% (8). . Chłoniak nieziarniczy należy do grupy chłoniaków złośliwych i stanowi około 2% ogółu nowotworów złośliwych w Polsce. Rocznie notuje się blisko 3000 zachorowań i 1500 zgonów (niektóre statystyki mówią nawet o 6 tys. nowych przypadków rocznie). Są to coraz częściej występujące nowotwory układu limfatycznego. Częstość występowania chłoniaka nieziarniczego na świecie wzrastała pod koniec ubiegłego wieku o prawie 5% rocznie. Tendencja ta może wynikać w pewnym stopniu z udoskonalenia technik diagnostycznych, jednak przyczyny tak istotnego wzrostu zachorowalności na tego typu nowotwory limfatyczne nie są znane. Chłoniak nieziarniczy występuje nieco częściej u mężczyzn niż u kobiet. Ryzyko zachorowania na nowotwór limfatyczny rośnie wraz z wiekiem, osiągając szczyt w siódmej dekadzie życia. Zaobserwowano związek częstości występowania niektórych rodzajów chłoniaków nieziarniczych z rejonami geograficznymi. W przypadku chłoniaków nieziarniczych nowotwór może powstać z różnych rodzajów komórek, a komórki te znajduję się w wielu narządach. Nowotwór limfatyczny Chłoniaki to określenie dotyczące szerokiej grupy nowotworów układu chłonnego. Istnieją różne rodzaje chłoniaków, zarówno ze względu na ich lokalizację, jak i nazwę komórek z których się wywodzą. Mianem chłoniaki określa się raczej grupę chorób aniżeli jeden konkretny nowotwór limfatyczny. Wyróżnia się chłoniaki o mniejszej i większej złośliwości, a także chłoniaki typu B i T. Istnieje również podział chłoniaków według kryteriów morfologicznych, przykładowo chłoniaki limfocytowe, plazmocytowe i centrocytowe. Chłoniak nieziarniczy – rodzaje i podział Z klinicznego punktu widzenia chłoniaki, jako nowotwory limfatyczne dzieli się na trzy grupy: Chłoniak o powolnym przebiegu. Należą tu przewlekła białaczka limfatyczna z komórek B, chłoniaki grudkowy, złośliwości G1 i G2, chłoniaki z komórek płaszcza, chłoniaki strefy brzeżnej. Chłoniaki te cechuje generalnie dobre rokowanie i mają wieloletnie przebieg, a przeżycia pacjentów są dość długie. Chłoniak nieziarniczy o agresywnym przebiegu. Do grupy tej należy np. rozlany chłoniaki z dużych limfocytów B – najczęstszy wśród chłoniaków oraz obwodowy chłoniaki T-komórkowy. Charakteryzują się one szybkim wzrostem, tendencją do ekspansywnego wzrostu w krytycznych umiejscowieniach i wtórną opornością na leczenie. Średni czas przeżycia osób, u których wykryto ten nowotwór limfatyczny szacuje się na 4 lata, 30-40% długotrwałych remisji (wyleczeń). Chłoniak o bardzo agresywnym przebiegu chłoniak limfoblastyczny. Są to bardzo złośliwe nowotwory limfatyczne o burzliwym przebiegu, prowadzące do zgonu w ciągu kilku tygodni w przypadku braku odpowiedzi na leczenie. Szybko zajmują śródpiersie, ośrodkowy układ nerwowy i rozsiewają się do szpiku i krwi obwodowej. Występują najczęściej u dzieci i młodych dorosłych. Część pacjentów dorosłych i większość dzieci udaje się wyleczyć Przyczyny powstawania chłoniaków nieziarniczych Wprawdzie chłoniaki nieziarnicze występują niezależnie od wieku, ale uważa się, że ryzyko zachorowania na nowotwór limfatyczny wzrasta w miarę upływu czasu. Coraz częściej notowane są zachorowania również u dzieci. Istotną rolę w powstawaniu chłoniaków odgrywają czynniki środowiskowe. Szkodliwe działanie wywierają związki chemiczne, szczególnie herbicydy, insektycydy, pochodne węglowodorów aromatycznych, rozpuszczalniki, pył drzewny i bawełniany). Bardziej narażeni na rozwój nowotworów limfatycznych są pracownicy przemysłu chemicznego, gumowego, materiałów syntetycznych czy drzewnego oraz przetwórstwa żywności. Do czynników ryzyka należy immunosupresja (po przeszczepach narządów) oraz zakażenia (w Afryce częsty jest chłoniak Burkitta u chorych na malarię lub zakażenie wirusem Epsteina-Barr). Poznano kilka typów wirusów, które biorą udział w patogenezie chłniaków: EBV, HTLV-1, wirus opryszczki typu 8, HCV. Zakażenie żołądka bakterią Helicobacter pylori ma związek z rozwojem chłoniaków w tym narządzie, podobnie jak zakażenie wirusem HIV oznacza u nosicieli większe zagrożenie wystąpienia tego typu nowotworu limfatycznego. Niedobory odporności zarówno wrodzone jak i nabyte oraz choroby z autoagresji wielokrotnie zwiększają ryzyko zachorowania nowotór limfatyczny w postaci chłoniaka nieziarniczego. Chłoniak nieziarniczny objawy Na wczesnym etapie zaawansowania choroby nowotworowej układu limfatycznego najważniejszymi objawami chłoniaki są powiększone węzły chłonne w okolicy szyi, pod pachami, w pachwinach. Węzły są zazwyczaj niebolesne, rosną powoli, często zrastają się w pakiety. Jako niepokojący symptom we wczesnej fazie rozwoju nowotworu limfatycznego pojawia się nocna gorączka, nocne poty, zmęczenie, osłabienie, utrata wagi i swędzenie skóry. Inne objawy chłoniaka to: ból brzucha, zaburzenia morfologii krwi (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), żółtaczka, zaburzenia trawienia, objawy neurologiczne. Chłoniak nieziarniczy o powolnym przebiegu i małym stopniu złośliwości cechuje się niebolesnymi i powoli powiększającymi się węzłami chłonnymi. Objawy ogólne występują rzadko. Objawy chłoniaków agresywnych – obraz kliniczny zróżnicowany. U pacjentów, u których zostanie zdiagnozowany agresywny nowotwór limfatyczny stwierdza się powiększone węzły chłonne; u około 1/3 występują postaci pozawęzłowe – głównie przewód pokarmowy, pierścień Waldeyera, skóra, szpik, zatoki przynosowe, tarczyca, ośrodkowy układ nerwowy. Objawy ogólne chłoniaków dotyczą 40% pacjentów. Chłoniaki nieziarnicze bardzo agresywne – objawy: chłoniaki limfoblastyczny często zajmuje górne, przednie śródpiersie, powodując zespół żyły głównej górnej, nacieka mózg, opony i nerwy czaszkowe. Chłoniak Burkitta występuje często jako nowotwór limfatyczny w postaci dużej masy brzusznej, powodując niedrożność jelit. Diagnostyka chłoniaka nieziarniczego W diagnostyce chłoniaka niezierniczego poza badaniem lekarskim, wykonaniem badania krwi i moczu, najważniejsze w ustaleniu rozpoznania tego typu nowotworu limfatycznego jest pobranie węzła chłonnego do badania histopatologicznego. Pozwala to określić stopień złośliwości chłoniaka. W celu zdefiniowania odrębnych jednostek patomorfologiczno-klinicznych oprócz badania morfologicznego i immunologicznego pobranej próbki zalecanej jest w niektórych przypadkach wykonanie badań cytogenetycznych i molekularnych. Dodatkowym, ważnym badanie u niektórych chorych z chłoniakami nieziarniczymi jest ocena płyny mózgowo-rdzeniowego. Inne badania wykonuje się w specjalistycznym ośrodku i pozwalają one ocenić stopień zaawansowania choroby nowotworowej układu limfatycznego. Dużą wartość, zwłaszcza w diagnostyce zmian resztkowych po leczeniu, ma pozytonowa tomografia emisyjna PET. Niestety prawidłowe rozpoznanie chłoniaki następuje często ze znacznym opóźnieniem. Przyczyną takiego stanu jest nie branie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania przez lekarza pierwszego kontaktu lub przez patologa oceniającego materiał diagnostyczny. Dodatkowym utrudnieniem w diagnozowani tak niespecyficznej choroby, jaką jest nowotwór limfatyczny, jest zróżnicowany obraz kliniczny i nierzadko zbyt długotrwałe lub zbędne leczenie antybiotykami. Rozpoczęcia leczenia w oparciu o błędne rozpoznanie może prowadzić do utraty przez chorego szansy na wyleczenie w związku z zastosowaniem niewłaściwego programu chemioterapii pierwszej linii, która wywołuje oporność na inne leki. W związku z tym rozpoznanie histopatologiczne chłoniaka powinno być ustalone w zakładzie patologii o wysokim stopniu referencyjności. Leczenie chłoniaków nieziarniczych Metoda leczenia chłoniaków zależy od ich rodzaju, a ze względu na różnorodność nowotworów limfatycznych istnieje wiele schematów terapii. Podstawową metodą leczenia chorych na chłoniaki nieziarnicze jest chemioterapia. Jej intensywność powinna być uzależniona od przebiegu klinicznego choroby oraz wieku chorego. Chłoniak nieziarniczy o powolnym przebiegu – chorzy we wczesny stadium mogą być napromieniani miejscowo, najczęściej w. skojarzeniu z chemioterapią. Stosuje się steroidy, monoterapię (bendamustyna, cyklofosfamid, chlorambucyl, fludarabina) lub polichemioterapię (CVP, CHOP). U chorych w fazie objawowej wdraża się leczenie z założeniem uzyskania stabilnej remisji. Kolejne nawroty stają się zwykle oporne na stosowane zestawy leków. Niedawno dopuszczona do leczenia chłoniaków dwa nowe leki stosowane w terapiach biologicznych. Są to przeciwciała rituksymab i ibritumab, które pomagają komórkom układu immunologicznego zlokalizować i zniszczyć komórki nowotworu. U osób, u których zostanie zdiagnozowany nowotwór limfatyczny o powolnym przebiegu, leki można podawać razem lub osobno. Chłoniak o agresywnym przebiegu – podstawową metoda leczenia tego rodzaju nowotworu limfatycznego jest chemioterapia wielolekowa z założeniem osiągnięcia całkowitej remisji. Powszechnie stosowany jest program CHOP, który pozwala uzyskać 50-80% całkowitej remisji, ale daje tylko 30-40% wyleczeń. Chłoniak nieziarniczy o bardzo agresywnym przebiegu – stosowane są bardzo intensywne programy wielolekowe połączone z profilaktyką lub terapią ośrodkowego układu nerwowego (napromienianie mózgu, podawania metotreksatu lub arabinozydu cytozyny). U chorych na chłoniaki limfoblastyczne stosuje się długotrwałe leczenie podtrzymujące. ZOBACZ: ONKOHEMATOLOGIA Epidemiologia Nowotwory u dzieci należą do chorób rzadkich i stanowią ok. 1,5–3% wszystkich nowotworów u ludzi. Należy jednak zwrócić uwagę, że są drugą po wypadkach i urazach przyczyną śmierci pacjentów pediatrycznych. W Polsce rocznie stawia się 1100–1200 nowych rozpoznań w wieku do 18. W tym czasie 2000–2200 dzieci poddawanych jest intensywnej terapii przeciwnowotworowej, kolejne 11 000 dzieci monitoruje się po zakończonym leczeniu [1, 2]. Liczba dzieci wymagająca monitorowania z roku na rok rośnie, wynika to ze wzrostu wyleczalności, który aktualnie wynosi ok. 80% [3]. Istotną rolę odgrywa stopień zaawansowania choroby w momencie rozpoznania – im wcześniejsze rozpoznanie, tym większa szansa na trwałe wyleczenie, a także z uwagi na mniej obciążające leczenie – mniejsze ryzyko odległych powikłań [4, 5]. Najczęstszym nowotworem u dzieci są nowotwory układu krwiotwórczego, w tym białaczki, które stanowią ok. 26%, natomiast chłoniak Hodgkina i chłoniaki nieziarnicze – ok. 16%. Drugie co do częstości występowania (ponad 22%) stanowią guzy ośrodkowego układu nerwowego, a ok. 7% nowotwory układu współczulnego. Pozostałe nowotwory występujące u dzieci to mięsaki tkanek miękkich, guzy nerek, guzy kości, guzy zarodkowe, retinoblastoma (siatkówczak), nowotwory wątroby – rys. 1 [3, 6, 7]. POLECAMY Rys. 1. Częstotliwość chorób nowotworowych u dzieci [5] Odrębności nowotworów wieku dziecięcego Choroby nowotworowe wieku dziecięcego znacząco różnią się od nowotworów u dorosłych. Cechują się większą dynamiką wzrostu. Podwojenie frakcji wzrostowej następuje w czasie od kilkunastu godzin do kilku tygodni. Średni czas od pojawienia się pierwszych objawów do rozpoznania w przypadku ostrych białaczek wynosi ok. jednego miesiąca, dla ostrej białaczki limfoblastycznej (najczęstszy typ białaczki u dzieci) jest to czas ok. 14 dni. Guzy mózgu rozpoznajemy średnio nawet po 6,5 miesiącach, a guz Wilmsa (nowotwór nerki) po ok. 2,8 tygodniach. Kolejną istotną różnicą jest histopatologia. U dzieci występują nowotwory nisko zróżnicowane, z monotonnym obrazem mikroskopowym, natomiast u dorosłych najczęściej spotykamy raki, zróżnicowane nowotwory pochodzenia nabłonkowego. Wyleczalność u dzieci jest znacznie wyższa niż u dorosłych, dzieci wyleczone z choroby nowotworowej mają przed sobą potencjalnie 60–70 lat życia – pięcioletnie przeżycie dotyczy ok. 87% pacjentów z chłoniakami i ok. 80% z białaczkami; natomiast u dorosłych ok. 65% z chłoniakami i ok. 50% z białaczkami [1–3, 6]. Etiologia Czynniki ryzyka choroby nowotworowej u dzieci to przede wszystkim czynniki wewnętrzne, wpływ czynników środowiskowych jest niewielki, potwierdzonych mamy tylko kilka i są to: promieniowanie jonizujące, leki, szczególnie stosowane w czasie ciąży: cytostatyki, preparaty immunosupresyjne, leki przeciwdrgawkowe, np. fenytoina czy antybiotyki, takie jak chloramfenikol, pestycydy – ekspozycja zwiększa ryzyko ostrej białaczki szpikowej, również zawodowa ekspozycja ojca na rozpuszczalniki i produkty ropy naftowej zwiększa ryzyko zachorowania u dziecka, matczyna konsumpcja alkoholu oraz zażywanie przez matkę marihuany zwiększa u dziecka ryzyko zachorowania na ostrą białaczkę szpikową, zakażenia wirusowe – wirus Epsteina-Barr (białaczki, chłoniaki), HIV (chłoniaki, mięsak Kaposiego), HPV (rak szyjki macicy, u starszych dziewcząt). Ważną rolę odgrywa podłoże genetyczne, dziedziczne występowanie nowotworu może być związane z wcześniej istniejącą aberracją chromosomową w materiale genetycznym rodziców lub mutacją powstałą w czasie rozwoju płodu. Najważniejsze zespoły predysponujące do nowotworzenia to: zespół Downa, zespół Klinefeltera, zespół Beckwitha-Wiedemanna, niedokrwistość Fanconiego, ataksja teleangiektazja, ciężkie wrodzone niedobory odporności oraz fakomatozy, takie jak neurofibromatoza [6, 8, 13, 14]. Diagnostyka wstępna W rozpoznawaniu nowotworu bardzo ważną rolę odgrywają rodzice oraz lekarz pierwszego kontaktu. Rodzic jest najlepszym źródłem wiedzy o pacjencie, jego rozwoju i stanie zdrowia. Ze względu na swoją ciągłą obecność przy dziecku natychmiast zauważa każdą zmianę w jego wyglądzie, ruchach czy reakcjach. Ta instynktowna wiedza rodzica często wystarcza do tego, by zgłosił się do lekarza w poszukiwaniu pomocy lekarskiej [9]. Dla każdego typu nowotworu można wyróżnić charakterystyczne objawy alarmowe: Ostre białaczki – najczęściej krótki wywiad chorobowy, postępująca bladość, apatia, osłabienie, utrata apetytu, zwiększona skłonność do siniaczenia, krwawienia z błon śluzowych jamy ustnej i nosa, powiększenie obwodowych węzłów chłonnych, stany gorączkowe, nawracające infekcje, bóle kończyn (szczególnie w nocy). Chłoniaki – wywiad chorobowy jest różny, dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych, objawem alarmowym zawsze jest jednostronne niebolesne powiększenie węzłów chłonnych nadobojczykowych. W chłoniakach szczególnie nieziarniczych występują guzy jamy brzusznej mogące powodować bóle brzucha, zaburzenia łaknienia, biegunki, zaparcia, wymioty, powiększenie obwodu brzucha oraz guzy śródpiersia, gdzie dominuje duszność i kaszel. W przypadku chłoniaka Hodgkina, czyli chłoniaka ziarniczego, często występują objawy ogólne, takie jak gorączka, utrata masy ciała większa niż 10% w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, zlewne nocne poty, świąd skóry. Guzy ośrodkowego układu nerwowego – objawy zależą od wieku dziecka, lokalizacji i tempa wzrostu. U małych dzieci poniżej czwartego roku życia najczęściej występują poranne nudności, wymioty, zaburzenia chodu, utykanie i zaburzenia równowagi, natomiast u dzieci powyżej czwartego roku życia przede wszystkim dominują bóle głowy, następnie poranne nudności i wymioty, poza tym bez względu na wiek mogą pojawić się takie objawy, jak zaburzenia widzenia, oczopląs, napady padaczkowe, zaburzenia zachowania, niedowłady. Guzy lite – objawy zależą od umiejscowienia nowotworu. Guzy zlokalizowane w obrębie głowy i szyi powodują wytrzeszcz gałki ocznej, zez, krwiaki okularowe (typowe dla neuroblastoma), zapalenia zatok, niedrożność nosa, jednostronny wyciek z nosa, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, chrypkę; guzy klatki piersiowej wiążą się z kaszlem, dusznością, bólem podczas połykania, obrzękiem szyi; w guzach jamy brzusznej pojawiają się ból brzucha, wymioty, brak łaknienia, zwiększenie obwodu brzucha, żółtaczka; guzy miednicy często związane są z zastojem moczu, krwiomoczem, nadciśnieniem, zaparciami, krwawieniami z pochwy (mięsaki), niebolesnym powiększeniem jądra (mięsaki, guzy zarodkowe); guzy kości powodują miejscowy ból, obrzęk, zwiększenie obwodu kończyny, a także mogą być przyczyną patologicznych złamań. W przypadku nerwiaka zarodkowego współczulnego (neuroblastoma) obserwujemy napadowe pocenie, zaczerwienienie twarzy oraz zespół opsoklonii i mioklonii, czyli nieskoordynowane ruchy ciała. Tabela 1. Powikłania chemioterapii i radioterapii [6] Chemioterapia Wczesne powikłania: nudności, wymioty powikłania hematologiczne: niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość uszkodzenie błon śluzowych przewodu pokarmowego: zapalenie jamy ustnej, biegunki uszkodzenia wątroby, nerek uszkodzenie mieszków włosowych Odległe powikłania: niepłodność leukoencefalopatia: trudności w nauce, obniżony iloraz inteligencji kardiomiopatia zwłóknienie płuc Radioterapia Wczesne powikłania: nudności, wymioty utrata apetytu zaczerwienienie skóry niedrożność jelit uszkodzenie wątroby Odległe powikłania: zahamowanie rozwoju okolicy napromienianej wtórne nowotwory W ramach poradni lekarza rodzinnego są dostępne podstawowe badania labor... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Food Forum w wersji papierowej lub cyfrowej, Nielimitowany dostęp do pełnego archiwum czasopisma, Możliwość udziału w cyklicznych Konsultacjach Dietetycznych Online, Specjalne dodatki do czasopisma: Food Forum CASEBOOK... ...i wiele więcej! Sprawdź Chłoniaki to nowotwory złośliwe węzłów chłonnych. Są jednym z częstszych nowotworów u dzieci. Węzły zrastają się ze sobą tworząc duży guz. Chłoniaki to choroba nowotworowa białych ciałek krwi (limfocytów). Są one jednym z najważniejszych elementów naszego układu odpornościowego. Przemieszczają się we krwi i węzłach chłonnych i mają za zadanie chronić ludzi przed chorobami. Czasem jednak limfocyty, zamiast obrońcami, stają się agresorami. Wystarczy, ze w jednej z tych komórek nastąpi przemiana i powstanie patologiczny klon komórkowy, który rozrasta się, niszczy prawidłowe tkanki, powoduje zaburzenia immunologiczne i metaboliczne. Według Światowej Organizacji Zdrowia liczba zachorowań na chłoniaki wzrasta o około 4-5 % rocznie. Chłoniaki dzielimy na chłoniaki Hodgkina (ziarnicę złośliwą) i chłoniaki nieziarnicze (ang. non-Hodgkin lymphoma, NHL). W Polsce odnotowuje się co roku około 1000 nowych zachorowań na ziarnicę złośliwą i około 6000 na chłoniaki nieziarnicze. Ryzyko zachorowania na te drugie rośnie wraz z wiekiem, osiągając szczyt między 70. a 80. rokiem życia. Z kolei ziarnica złośliwa atakuje najczęściej około 20-30 roku życia i po przekroczeniu u dzieci Chłoniaki Hodgkina i inne chłoniaki atakujące dzieci mogą być dziś z powodzeniem leczone. Jedynym warunkiem jest wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie terapii. Rodziców powinno zaalarmować: powiększenie węzłów chłonnych na szyi, poranne wymioty, ból głowy, ponad 14 dni gorączki, zaparcia, uporczywy kaszel, guzowate obrzmienia tkanek i narządów, bóle kostne oraz złamania kości na wskutek lekkiego urazu. Monika K Witam chcialbym sie dowiedziec czy chorujac na ziarnice zlosliwa juz dziesiaty rok, przysluguje [renta] wybralem 6 seri chemioterapi i 28 na odpis * ~mily U mojej kuzynki stwierdzono choniaka burkita jest po zakończonej chemioterapi ale ma strasznie złe wyniki i jest bardzo słaba guza miała na szyi był bardzo duży po chemi się zwapnił nie ma go ale bardzo się martwię dziewczyna ma 23 lata czy jest szansa na wyleczenie? ~iza Czy jak sie ma chlonniaka to czy wszystkie wezly sa powiekszone? ~Agusia:-( Last updated lip 20, 2018 Chłoniak jest rodzajem nowotworu układu limfatycznego. Wpływa on na funkcjonowanie i pracę białych krwinek zwanych limfocytami. Wpływa na rodzaj białych krwinek zwanych limfocytami. Pomagają one zwalczać choroby, które atakują organizm człowieka. Odgrywają ważną rolę w układzie rodzaj raka zaczyna się w białych ciałkach krwi lub limfocytach. Związku z tym, że jest on obecny w krwioobiegu, może rozprzestrzeniać się lub dawać przerzuty różnym częściom ciała. Chłoniak może występować w każdym wieku, ale jest jedną z najczęstszych przyczyn raka u dzieci i młodych ludzi w wieku od 15 do 24 lat. W większości przypadków jest on wyleczalny. Informacje w pigułce Chłoniak jest nowotworem węzłów chłonnych i układu limfatycznego. Dwa główne typy to typu T oraz typ B – najbardziej popularny. Głównym objawem jest zwykle: powiększenie węzłów chłonnych, które nie ustępuje, jak zwykle po przechodzonej infekcji. Nie ma sposobu, aby zapobiec rozwoju chłoniaka, ale wskaźniki przeżycia po leczeniu są dobre. Objawy Objawy chłoniaka są podobne do chorób takich jak choroby wirusowe i przeziębienie, ale trwają dłużej niż można się było spodziewać. Niektóre osoby nie będą miały żadnych objawów, ale niektóre mogą zauważyć obrzęk węzłów chłonnych. Są one rozmieszczone na całym ciele, często w szyi, pachwinie, brzuchu lub pod pachami. Obrzęki są zwykle bezbolesne, ale ból może wystąpić, gdy powiększone gruczoły naciskają na narządy, kości i inne struktury. Bardzo często symptomy chłoniak są mylone z objawem bólu pleców. Węzły chłonne mogą puchnąć podczas różnych infekcji, takich jak przeziębienie, ale w chłoniaku obrzęk nie znika. Ból towarzyszy obrzękowi, jeśli jest spowodowany infekcją. Niestety, nakładanie się objawów może prowadzić do błędnej diagnozy. Jakikolwiek, niepokojący obrzęk gruczołów powinien być przesłanką wartą zweryfikowania u lekarza. Inne objawy obu typów chłoniaka mogą obejmować: Przewlekła gorączka bez aktywnej infekcji, nocne poty, gorączka i dreszcze, utrata masy ciała i utrata apetytu, swędzenie ciała, uporczywe zmęczenie lub brak energii, ból w węzłach chłonnych po wypiciu alkoholu. Dodatkowe objawy, które mogą wskazywać na chłoniaka nieziarniczego obejmują: uporczywy kaszel, duszność, ból lub obrzęk brzucha. Ból, osłabienie, paraliż lub inne zaburzenie czucia mogą wystąpić, gdy powiększony węzeł chłonny naciska na nerwy rdzeniowe lub rdzeń kręgowy. Chłoniak może się szybko rozprzestrzeniać z węzłów chłonnych do innych części ciała poprzez układ limfatyczny. W miarę rozprzestrzeniania się nowotworowych limfocytów w inne tkanki, zdolność organizmu do zwalczania infekcji słabnie. Przyczyny Nowotwór pojawia się, gdy dochodzi do niekontrolowanego wzrostu nieprawidłowych komórek, które rozwijają się i rozprzestrzeniają. Normalnie funkcjonujący system likwiduje te komórki. Tkanka limfatyczna jest połączona z całym ciałem. Jeśli komórki nowotworowe rozwiną się w układzie limfatycznym, mogą łatwo przenosić się z pierwotnego miejsca do innych tkanek i narządów, w tym także poza układem. Chłoniak najczęściej rozprzestrzenia się na wątrobę, szpik kostny lub płuca. W ziarnicy złośliwej nowotwór zazwyczaj atakuje jeden węzeł chłonny po drugim. W przypadku chłoniaka nieziarniczego nowotwory mogą powstawać w różnych węzłach chłonnych, pomijając pozostałe. Dokładnie, co powoduje chłoniaka jest niejasne, ale istnieją pewne czynniki ryzyka. Czynniki ryzyka Dwa różne typy chłoniaka mają różne czynniki ryzyka. Chłoniak nieziarniczy Czynniki ryzyka dla chłoniaka nieziarniczego obejmują : Wiek: Większość chłoniaków występuje u osób w wieku powyżej 60 roku życia, ale niektóre typy częściej atakują dzieci i młodych ludzi. Płeć: niektóre typy są bardziej prawdopodobne u kobiet, inne częściej u mężczyzn. Pochodzenie etniczne i lokalizacja: osoby rasy białej są mniej narażone na rozwój chłoniak. Chemikalia i promieniowanie: Promieniowanie jądrowe i niektóre chemikalia stosowane w rolnictwie zwiększają ryzyko powstania chłoniak nieziarniczego. Niedobór odporności: osoba z osłabionym układem odpornościowym jest bardziej zagrożona. Może to być spowodowane np. HIV lub AIDS bądź też lekami stosowanymi po przeszczepie narządu. Choroba autoimmunologiczna: reumatoidalne zapalenie stawów czy celiakia. Zakażenie: Niektóre wirusowe i bakteryjne infekcje, które przekształcają limfocyty zwiększają ryzyko, np. wirus Epsteina-Barra, który powoduje mononukleozę gruczołową . Implanty piersi: mogą powodować anaplastyczny chłoniak wielkokomórkowy w tkance piersi. Masa ciała i dieta: otyłość ma związek z rozwojem chłoniak. Ziarnica złośliwa Czynniki ryzyka chłoniak złośliwego obejmują: Infekcyjna mononukleoza: Zakażenie to może powodować mononukleozę, co zwiększa ryzyko wystąpienia chłoniaka. Wiek: osoby w wieku od 20 do 30 lat i osoby w wieku powyżej 55 lat są bardziej zagrożone Płeć: Jest nieco bardziej powszechny u mężczyzn. Lokalizacja: chłoniak Hodgkina występuje najczęściej w USA, Kanadzie i Europie Północnej. Najmniej powszechny jest w Azji. Genetyka: występowanie chłoniak u jednego z krewnych zwiększa ryzyko powstania u innych członków rodziny. Zamożność: Ludzie o wyższym statusie społeczno-ekonomicznym są bardziej zagrożeni Zakażenie HIV: choroba ta osłabia układ odpornościowy, przez co zwiększa ryzyko wystąpienia chłoniaka. Leczenie Rodzaj leczenia zależy od typu posiadanego chłoniak. Niestety, złośliwe chłoniaki są ciężkie do wyleczenia, ale można skorzystać ze standardowych sposobów leczenia. Niestabilny lub wolno rosnący chłoniak może wymagać tylko obserwacji. Jeśli leczenie jest konieczne, może to obejmować: Terapię biologiczną: stymuluje układ odpornościowy do atakowania komórek rakowych poprzez wstawianie żywych mikroorganizmów do organizmu. Terapię przeciwciałami: przeciwciała syntetyczne są wprowadzane do krwioobiegu w celu zwalczania antygenów nowotworowych. Chemioterapię: to agresywne leczenie farmakologiczne służące do zabijania komórek nowotworowych. Radioimmunoterapię: dostarcza ona wysoko radioaktywnych dawek bezpośrednio do rakowych komórek B i komórek T, w celu ich zniszczenia. Radioterapię: służy do skupienia się na małych obszarach raka. Przeszczep komórek macierzystych: może przywrócić uszkodzony szpik kostny po chemioterapii wysokimi dawkami lub radioterapii . Sterydy: mogą być wstrzykiwane w celu leczenia chłoniaka. Zabieg chirurgiczny: można go użyć do usunięcia śledziony lub innych narządów po rozprzestrzenianiu się chłoniak, czyli gdy w organizmie wykryto przerzuty. Jestem absolwentką Politechniki Białostockiej na wydziale Zarządzania. Od lat interesował mnie zdrowy tryb życia, dietetyka oraz sport. Będąc w licealnej klasie sportowej brałam udział w wielu zawodach biegowych. Obecnie poszerzam swoją wiedzę czytając pisma branżowe. Portal powstał po to, aby mogła dzielić się zdobytą wiedzą oraz zachęcać czytelników do zmiany swoich nawyków na lepsze. Kursy i szkolenia: 1. Kurs Dietetyki i Suplementacji Sportowej - 20-21 listopada 2010 - Fundacja AWF Katowice 2. Żywienie w jednostkach chorobowych - - Warszawa 3. Żywienie kobiet w ciąży i dzieci - - Warszawa 4. Niedożywienie w praktyce dietetycznej - - Wrocław - Polskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego 5. II Ogólnopolska Konferencja Dietetyki Congressus Dietetica (Łódź, 23-24 marca 2012r.) 6. Szkolenie „ Edukator w cukrzycy” nr certyfikatu: 39/09/2013 (Poznań, 21 września 2013r.) 7. Konferencja Fit-Medical Forum 2014 (Poznań, 24 stycznia 2014r.) 8. Warsztaty szkoleniowe „Niedożywienie w praktyce dietetycznej” (Wrocław, 25 czerwca 2014r.) 9. XIX Międzynarodowy Kongres Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego (Wrocław, 1-3 października 2015r.) 10. Konferencja „Zalecenia Kliniczne Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego 2016 – Jak optymalnie leczyć cukrzycę i jej powikłania? (Wrocław, 6 kwietnia 2016r.) 11. Warsztat doskonalący - Psychologia w dietetyce - - Rzeszów - Centrum Szkoleń Dietetyki Klinicznej Chłoniaki są najczęściej spotykanymi nowotworami krwi stanowiącymi 2% zachorowań na wszystkie nowotwory złośliwe. Stanowią tym samym szósty pod względem częstości występowania nowotwór u osób dorosłych. Chłoniaki to niejednorodna grupa nowotworów wywodzących się z układu chłonnego (limfatycznego), który jest częścią systemu odpornościowego organizmu. Na układ chłonny składają się szpik kostny, grasica, węzły chłonne, migdałki i śledziona. Węzły chłonne spełniają rolę filtrów w zatrzymywaniu różnych patogenów. Znajdują się w nich liczne komórki układu odpornościowego limfocyty T i B, pełniące kluczowe funkcje w odpowiedzi immunologicznej wobec czynników chorobotwórczych. Natomiast grasica i szpik kostny to miejsca, w których powstają i dojrzewają limfocyty. Jak powstają chłoniaki?Chłoniaki powstają w wyniku błędu na etapie tworzenia lub dojrzewania komórek układu odpornościowego – limfocytów T, limfocytów B lub rzadziej komórek naturalnej cytotoksyczności (NK). Przyczyną powstania takiego błędu mogą być: narażenie na substancje chemiczne (np. herbicydy, pestycydy, wcześniejsza chemioterapia) promieniowanie jonizujące, zakażenia wirusowe i bakteryjne czy choroby autoimmunologiczne. W większości przypadków przyczyna rozwoju choroby nie jest jednak znana. Jakie są objawy chłoniaka?Nieprawidłowe limfocyty dzielą się w sposób niekontrolowany i mogą zajmować niemal wszystkie narządy. W przypadku zajęcia szpiku kostnego i krwi choroba może dawać objawy białaczki (faza białaczkowa chłoniaka). Objawy chłoniaka mogą przypominać infekcję, dlatego zawsze powinniśmy skonsultować nieustępujące objawy takie jak:– gorączka, – nocne poty, – utrata masy ciała, – powiększenie węzłów przypadku zajęcia śledziony lub wątroby mogą pojawić się ból brzucha i żółtaczka, a gdy choroba atakuje szpik – niedokrwistość i i leczenie chłoniakówChłoniaki dzielimy na dwie podstawowe grupy:– chłoniak Hodgkina– chłoniaki nie-Hodgkina (większość)Klasyfikacja chłoniaków wg WHO obejmuje ponad 90 typów. Najczęściej występującymi są: chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL), chłoniak grudkowy oraz chłoniak Hodgkina. W praktyce klinicznej chłoniaki dzieli się natomiast na te o dużej agresywności, agresywne i powolne. Do chłoniaków o dużej agresywności należą chłoniak Burkitta oraz ostra białaczka limfoblastyczna. Pierwszy z nich charakteryzuje się niezwykle gwałtownym przebiegiem choroby z typowymi dla chłoniaków objawami. Pomimo bardzo dużej agresywności, wdrożenie odpowiedniego leczenia chemioterapeutycznego pozwala na wyleczenie około 80% rozlany z dużych komórek B (DLBCL) występuje najczęściej spośród wszystkich chłoniaków – jest to agresywny typ chłoniaka wywodzący się z grudek chłonnych. Celem terapii DLBCL jest całkowite wyleczenie, co udaje się w około 50% przypadków. Zaawansowane postacie chłoniaków leczy się za pomocą chemioterapii, często w skojarzeniu z immunoterapią i leczeniem celowanym. Paradoksalnie im bardziej agresywny jest chłoniak, tym skuteczniejsza jest chemioterapia i często większe szanse na wyleczenie. W przypadku chłoniaków o agresywnym przebiegu całkowitą remisję choroby udaje się osiągnąć u ponad 60% chłoniaków rozwijających się powoli należą przewlekła białaczka limfocytowa oraz chłoniak grudkowy. Początkowo choroba przebiega bezobjawowo i często może zostać wykryta przypadkowo np. podczas rutynowych badań. Wówczas wdrożenie leczenia może nie być wymagane lub wystarczająca będzie miejscowa radioterapia. Ze względu na przewlekły charakter tych postaci chłoniaków, celem terapeutycznym nie jest całkowite wyleczenie lecz uzyskanie jak najdłuższego okresu remisji. Chłoniak Hodgkina różni się od pozostałych chłoniaków obrazem i przebiegiem choroby. Objawia się powiększeniem węzłów chłonnych (najczęściej tych znajdujących się powyżej przepony), osłabieniem i nadmierną męczliwością, świądem skóry. W wyniku powiększenia węzłów chłonnych w okolicy klatki piersiowej mogą pojawić się duszności i kaszel, a w okolicy brzucha – wzdęcia i zaparcia. Charakteryzuje się też dwoma szczytami zachorowań – w młodym wieku pomiędzy 20 a 30 rokiem życia i po 50 tym roku życia. Większość pacjentów z chłoniakiem Hodgkina udaje się wyleczyć za pomocą Natalia TarłowskaŹródła:Hematologia. Kompendium Grzegorz W. Basak, Jadwiga Dwilewicz-Trojaczek

chłoniak u dzieci forum