Wysypce tej mogą towarzyszyć objawy ze strony innych układów jak wymioty czy świszczący oddech. Takie objawy wymagają pilnej konsultacji z lekarzem. Podstawowym postępowaniem będzie zastosowanie odpowiednich leków tzw. antyhistaminowych 6 Krogulska A. Pokrzywka u dzieci i młodzieży – kompendium dla pediatrów i lekarzy POZ. Czy świszczący oddech i ucisk w klatce piersiowej mogą oznaczać astmę? Sprawdź, jakie objawy powinny Cię zaniepokoić i jak wygląda leczenie astmy. Celem tego badania klinicznego jest porównanie izoflawonów sojowych z placebo u dzieci, które są zagrożone astmą i mają zmienność genetyczną, w wyniku której wy. Zapalenie krtani najczęściej atakuje dzieci w wieku od sześciu miesięcy do trzech lat, objawiając się chrypką, gorączką, dusznościami i kaszlem z wydzieliną. Ważne jest, aby po rozpoznaniu choroby przez lekarza, jeśli stan dziecka się pogarsza, nie opóźniać koniecznego w tym przypadku hospitalizowania. Fizjologiczne cechy ciała dziecka. Dziecko dobrze je, przybiera na wadze, nie wykazuje niepokoju, nie chodziło w przeciągach, ale świszczący oddech. Jest to możliwe, ponieważ u noworodka drogi oddechowe nie są w pełni rozwinięte i nadal są dość wąskie. Może to powodować świszczący oddech podczas karmienia lub podczas snu dziecka. nieświeży oddech, obrzęk błony śluzowej nosa, drapanie w gardle, świszczący oddech, trudności z oddychaniem, potrzeba ciągłego połykania wydzieliny zalegającej w gardle, nudności. U dzieci ten problem najłatwiej rozpoznać po ciągłej chrypce i odkasływaniu, częstym nawrotom infekcji górnych dróg oddechowych. . Fot: Sasha_Suzi / Świszczący oddech i kaszel to objawy wielu chorób. Najczęściej są to infekcje wirusowe, jednak mogą mieć inne przyczyny, np. astmę czy mukowiscydozę. U niemowląt rzadziej są obserwowane ze względu na niewykształcony wystarczająco odruch kaszlu. Kaszel jest naturalnym odruchem obronnym zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Najczęściej pojawia się w wyniku spływania wydzieliny z nosa po tylnej ścianie gardła. Prawidłowy odruch kaszlowy zapobiega zaleganiu wydzieliny w drzewie oskrzelowym i rozwojowi powikłań. Jeśli w oskrzelach zaczyna pojawiać się nadmiar wydzieliny, powoduje to zwężenie światła oskrzeli, co może imitować świst. Określane jest to często przez pacjentów jako świszczący kaszel. Tak naprawdę kaszel dzieli się po prostu na mokry bądź suchy. Świszczący natomiast może być oddech. Przyczyn kaszlu i świszczącego oddechu jest wiele. Ważna jest odpowiednia diagnostyka, ponieważ świszczący oddech i kaszel zawsze świadczą o patologii. Zobacz film: Budowa i funkcje układu oddechowego. Źródło: 36,6. Jak rozpoznać świszczący oddech i kaszel? Świst oddechowy to dźwięk, który powstaje w wyniku przepływu powietrza przez zwężone drogi oddechowe. Może być słyszalny zarówno podczas wdechu (świst wdechowy), jak i podczas wydechu. Może występować w obu tych fazach. W zależności od stopnia nasilenia może być słyszalny jedynie przez stetoskop w badaniu lekarskim, jak również bez użycia dodatkowych sprzętów. Świst wdechowy pojawia się przy zwężeniu górnych dróg oddechowych, czyli od gardła do górnej części tchawicy. Świst wydechowy natomiast wynika ze zwężenia dolnych dróg oddechowych – od poziomu tchawicy, przez oskrzela i oskrzeliki. U dzieci częściej występuje świszczący oddech niż u dorosłych. Właściwie im młodsze dziecko, tym łatwiej – ze względu na budowę anatomiczną – o zwężenie oskrzeli. U dzieci drogi oddechowe są krótkie, wąskie, a szkielet krtani i tchawicy jest dość cienki i wiotki, z dużą tendencją do zapadania się. U małych dzieci również jest mniejsza możliwość wygenerowania efektywnego kaszlu niż u dorosłych. Innym czynnikiem predysponującym do zwężenia dróg oddechowych jest niedojrzałość układu odpornościowego. Kaszel to zjawisko polegające na tym, że po głębokim wdechu i zamknięciu krtani następuje szybki wydech. Kiedy krtań, a właściwie nagłośnia, się otwiera, wysokie ciśnienie w klatce piersiowej powoduje wyrzut powietrza z płuc. Jeśli drogi oddechowe są zwężone, może się wydawać, że chory ma świszczący kaszel, ponieważ powietrze przechodzące przez drogi oddechowe daje świst. Kaszel jest mimowolny, choć oczywiście można go wygenerować świadomie. Powstaje na skutek podrażnienia receptorów kaszlowych w oskrzelach, co powoduje, że impulsy nerwowe docierają do ośrodka kaszlu w rdzeniu przedłużonym, dzięki któremu następuje koordynacja mięśni klatki piersiowej, przepony i praca nagłośni. Zobacz film: Zapalenie płuc - leczenie. Źródło: 36,6. Przyczyny powstawania świszczącego oddechu i kaszlu Świszczący oddech i kaszel to objawy charakterystyczne nie tylko dla jednej jednostki chorobowej. Niektóre przyczyny kaszlu są częstsze i bardziej prawdopodobne u dzieci, inne u dorosłych. Najczęstszą przyczyną świszczącego oddechu i kaszlu jest infekcja. Głównie wywołują ją wirusy. Świszczący oddech i kaszel to bardzo częste objawy towarzyszące zapaleniu krtani, oskrzeli i oskrzelików. Rzadziej są to objawy infekcji bakteryjnych. Inne przyczyny świszczącego oddechu i kaszlu to: astma, aspiracja ciała obcego do dróg oddechowych, wady rozwojowe układu oddechowego, alergie, nowotwory w świetle dróg oddechowych, mukowiscydoza, rozstrzenie oskrzeli, refluks żołądkowo-przełykowy, śródmiąższowe choroby płuc, choroby strun głosowych. Leczenie świszczącego oddechu i kaszlu W zależności od przyczyny, świstom może towarzyszyć np. duszność. Wymaga to wtedy pilnej konsultacji lekarskiej. Istnieją teorie, że w nagłych sytuacjach można wystawić odpowiednio ubrane dziecko na dwór, na zimne, suche powietrze bądź „zaparować” łazienkę przez odkręcenie gorącej wody i umożliwić dziecku oddychanie gorącym, wilgotnym powietrzem. Jest to oczywiście pomoc doraźna. Leczenie jest uzależnione od przyczyny podstawowej, dlatego leki czy metody terapeutyczne muszą być dostosowane do pierwotnej przyczyny wywołującej świszczący oddech i kaszel. W każdym przypadku jednak doskonale sprawdzają się inhalacje czy nebulizacje. Zobacz film: Astma, czyli co? Źródło: 36,6. Czy artykuł okazał się pomocny? Zakażenia Streptococcus pneumoniae stanowią częsty problem w praktyce lekarza pediatry. Najczęściej odpowiedzialne są za infekcje dróg oddechowych, w rzadkich przypadkach mogą wywoływać ciężkie i zagrażające życiu zakażenia inwazyjne. Znajomość lokalnej epidemiologii, staranne zebranie wywiadu i badanie fizykalne pozwalają na wysunięcie podejrzenia infekcji bakteryjnej, natomiast jej potwierdzeniem pozostaje uzyskanie dodatniego wyniku posiewu materiału biologicznego. Terapia zakażeń pneumokokowych bazuje na stosowaniu antybiotyków z grupy beta-laktamów, niemniej jednak z uwagi na narastający problem lekooporności, konieczna jest edukacja zarówno pacjentów, jak i personelu medycznego w zakresie racjonalnego gospodarowania antybiotykami. Dwoinka zapalenia płuc, Streptococcus pneumoniae, potocznie nazywana pneumokokiem, często towarzyszy człowiekowi, kolonizując drogi oddechowe. W niektórych sytuacjach klinicznych staje się patogenem, wywołując zakażenia śluzówkowe oraz inwazyjne. U najsłabszych z racji wieku lub współistniejących schorzeń, zarówno u dzieci jak i dorosłych, jest istotną przyczyną śmiertelności. Ta Gram-dodatnia, otoczkowa bakteria została opisana już w drugiej połowie XIX wieku, a niedługo później zauważono jej związek z występowaniem płatowego zapalenia płuc. Pneumokoki występują w prawie stu odmianach, zwanych serotypami, które różnią się od siebie budową antygenową polisacharydowej otoczki, a klinicznie – zjadliwością i opornością na antybiotyki. Szczególnie podatne na ciężkie zakażenia pneumokokowe są niemowlęta i małe dzieci, ludzie starsi oraz z wrodzonymi bądź nabytymi defektami odporności, a zwłaszcza brakiem śledziony. Spektrum zakażeń wywoływanych przez pneumokoki jest bardzo szerokie: obejmuje ostre zapalenie ucha środkowego, zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, zapalenie płuc, a także posocznicę, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz rzadziej występujące zapalenie kości i szpiku kostnego, ropne zapalenie stawów i zapalenie Rodzaje zakażeń pneumokokowych Nosicielstwo pneumokoków w drogach oddechowych jest warunkiem koniecznym wywołania zakażenia. W przypadku łagodniejszych zakażeń śluzówkowych pneumokok przez ciągłość dostaje się do jamy ucha środkowego lub zatok, gdzie mnoży się, wywołując zakażenie. W obu wymienionych przypadkach duże znaczenie odgrywają zakażenia wirusowe współwystępujące lub torujące drogę infekcji pneumokokowej. W przypadku ostrego zapalenia zatok (nazwa właściwa: ostre zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych – OZNZ), infekcja wirusowa uszkadza nabłonek rzęskowy, a także wywołuje obrzęk i miejscowy stan zapalny, tworząc bakteriom warunki sprzyjające kolonizacji i namnażaniu. Ostre zapalenie ucha środkowego jest następstwem przedostania się chorobotwórczych bakterii z nosogardła przez trąbkę słuchową, stąd jej dysfunkcja o podłożu anatomicznym lub czynnościowym ma znamienny wpływ na funkcjonowanie górnych dróg oddechowych jako całości [1]. Inwazyjne zakażenie pneumokokowe jest sytuacją kliniczną, w której paciorkowiec wywołuje zakażenie w lokalizacji jałowej w warunkach zdrowia (np. krew i inne tkanki, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn z opłucnej, otrzewnej, płyn stawowy). Co ciekawe, ryzyko wystąpienia inwazyjnej choroby pneumokokowej również koreluje z obecnością wirusowych zakażeń dróg oddechowych, co może wynikać ze zwiększonej ekspresji receptorów umożliwiających adhezję pneumokoków do komórek nabłonka dróg oddechowych aktywowanych przez wirusy [2]. Do pozostałych czynników sprzyjających inwazyjnym zakażeniom pneumokokowym należą: wiek 65 lat, płeć męska, choroby przewlekłe (serca, nerek, dróg oddechowych, wątroby itd.), cukrzyca, stan immunosupresji, stan po przeszczepieniu narządu lub szpiku kostnego, anatomiczna lub czynnościowa asplenia, obecność implantu ślimakowego, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego. Obraz kliniczny Objawy zakażenia pneumokokowego zależą od jego umiejscowienia, czasu trwania i rozwoju ewentualnych powikłań (patrz tabela 1). Nieswoistym, lecz częstym objawem zakażenia bakteryjnego jest zwykle stopniowo narastająca gorączka. W przypadku zajęcia górnych dróg oddechowych, w tym ucha środkowego, często obserwuje się: nieżyt nosa, kaszel oraz nagły, ostry ból ucha. Niemowlęta często manifestują zapalenie ucha środkowego poprzez niepokój, rozdrażnienie i brak apetytu. Pocieranie ucha, opisywane jako ekwiwalent zgłaszania dolegliwości bólowych, nie ma jednak dużej wartości diagnostycznej [3]. Zapalenie zatok o etiologii bakteryjnej charakteryzuje się przewlekaniem objawów nieżytu nosa do ponad 10 dni lub nawrotem i zaostrzeniem dolegliwości po przejściowej poprawie, w tym wystąpieniem ropnego, zwykle jednostronnego wycieku z nosa lub bólu twarzy. Objawy sugerujące zajęcie płuc, klasyczną chorobę pneumokokową, obejmują oprócz gorączki, kaszel, występowanie zmian osłuchowych o charakterze trzeszczeń oraz cechy zwiększonego wysiłku oddechowego: przyspieszony oddech, wciąganie międzyżebrzy oraz oddech skrzydełkowy. W przeciwieństwie do zakażeń wirusowych dolnych dróg oddechowych, świsty mogą nie występować. Za objawy najbardziej swoiste dla bakteryjnego zapalenia płuc u dzieci uznaje się gorączkę > 38,5°C, liczbę oddechów > 50/min, zaciąganie międzyżebrzy u dzieci małych, a u starszych – trudności w oddychaniu [1]. U dzieci, u których po 48 godzinach od rozpoczęcia antybiotykoterapii skutecznej przeciwko pneumokokom nie obserwuje się poprawy, rozważyć należy wystąpienie powikłań, takich jak wysięk w opłucnej czy ropniak opłucnej [4]. Pneumokoki pozostają najczęstszą przyczyną bakteriemii utajonej oraz sepsy. Zakażenia inwazyjne to ciężkie zachorowania, mogące zagrażać życiu, nawet pomimo zastosowania właściwego leczenia. Najczęstszym powikłaniem uogólnionego zakażenia pneumokokowego związanego z bakteriemią jest ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR). Początkowe objawy zarówno posocznicy, jak i ZOMR mogą być podobne – wysoka gorączka, szybkie pogarszanie się stanu ogólnego, rozdrażnienie, niepokój lub apatia, sporadycznie, zwłaszcza u dzieci z dysfunkcją śledziony, wystąpić może wysypka wybroczynowa – z charakterystycznymi, nieblednącymi przy ucisku zmianami. Zajęcie ośrodkowego układu nerwowego oprócz gorączki sugerują wymioty, bóle głowy, światłowstręt i przeczulica, a u niemowląt napięte i tętniące ciemię. Dodatkowo wystąpić mogą zaburzenia świadomości lub drgawki. Rzadziej spotykane formy inwazyjnej choroby pneumokokowej to ropne zapalenie wsierdzia (endocarditis) i ropne zapalenie osierdzia. Zakażenia wewnątrz jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie ileum terminale) zdarzają się częściej u dzieci z zespołem nerczycowym. Pozostałe postacie inwazyjnej choroby pneumokokowej występują sporadycznie i obejmują ropne zapalenie stawu, osteomyelitis, ropień mózgu oraz ropień nadtwardówkowy. Co istotne, mogą one wystąpić nawet bez towarzyszącej bakteriemii. Mnogość możliwych postaci ropnych zakażeń pneumokokowych sprawia, że warto pamiętać, że w zasadzie mogą one wystąpić w każdej lokalizacji. Obecnie, z uwagi na powszechny dostęp do antybiotyków, zdarzają się okazjonalnie, jednak w związku z narastającą opornością na antybiotyki mogą w przyszłości stanowić poważny problem terapeutyczny [5–7]. Tab. 1. Objawy kliniczne zakażeń pneumokokowych i ich powikłań w zależności od umiejscowienia (opracowanie własne na podstawie [1]) Lokalizacja Objawy Objawy sugerujące powikłania Ucho środkowe Gorączka, rozdrażnienie, brak apetytu, nieżyt nosa, kaszel, ból ucha, wyciek z ucha Ból w rzucie wyrostka sutkowatego (zapalenie), porażenie nerwu VII, zaburzenia równowagi i wymioty (zapalenie błędnika), objawy jak w zajęciu OUN (ZOMR, ropień w obrębie OUN) Nos i zatoki Gorączka, nieżyt nosa, upośledzenie drożności nosa, ropna wydzielina, zwłaszcza występująca jednostronnie, jednostronny ból głowy w rzucie zatoki, ból zębów i szczęki Obrzęk powieki, wytrzeszcz, zaburzenia widzenia, zaburzenia ruchomości gałki ocznej, silny ból i obrzęk okolicy czołowej, objawy jak w zajęciu OUN Płuca Gorączka, kaszel, przyspieszony oddech (> 60 oddechów/min u dzieci 50/min u dzieci 2.–12. > 40/min u dzieci > 12. wysiłek oddechowy, wciąganie międzyżebrzy, świszczący oddech, trzeszczenia Przedłużające się objawy bez poprawy po leczeniu antybiotykiem (ropień płuca, wysięk lub ropniak opłucnej), niewydolność oddechowa, objawy posocznicy, wstrząsu septycznego Posocznica Gorączka, dreszcze, dziecko „wygląda na chore”, obniżone napięcie mięśniowe u noworodków i niemowląt, przyspieszona czynność serca, przedłużony czas powrotu kapilarnego, zimne kończyny, wysypka wybroczynowa, zaburzenia świadomości, zaburzenia oddychania Wstrząs septyczny (niewydolność krążeniowo-oddechowa) Ośrodkowy układ nerwowy Gorączka, ból głowy, światłowstręt, przeczulica, nudności, wymioty, rozdrażnienie, niepokój, drgawki, apatia, u młodszych dzieci napięte, tętniące ciemię Zaburzenia świadomości, objawy jak w posocznicy ze wstrząsem włącznie Rozpoznanie Potwierdzenie obecności Streptococcus pneumoniae i tym sposobem rozpoznanie zakażenia bakteryjnego o tej etiologii opiera się na uzyskaniu dodatniego wyniku badania mikrobiologicznego, zwykle posiewu materiału biologicznego pobranego z miejsca objętego procesem chorobowym. Ze zrozumiałych względów rzadko wykonuje się takie badanie w przypadku niepowikłanego zapalenia ucha środkowego, zatok czy zapalenia płuc. Rozpoznanie bakteryjnej infekcji dróg oddechowych bazuje najczęściej na informacjach uzyskanych z wywiadu (obecność czynników ryzyka, w tym brak szczepień przeciwko pneumokokom, poprzedzające zakażenia wirusowe dróg oddechowych, gwałtowny początek choroby, pogorszenie samopoczucia, wysoka gorączka lub – przeciwnie – brak poprawy bądź pogorszenie stanu ogólnego pomimo stosowania leczenia objawowego przez zalecany czas, nasilone objawy miejscowe, sugerujące cięższe zakażenie) i badania fizykalnego. Ze względu na potrzebę szybkiego przyniesienia ulgi cierpiącemu, zwykle rozpoczyna się empiryczną antybiotykoterapię. W przypadku powikłań wymienionych zakażeń lub podejrzenia zakażenia inwazyjnego konieczny staje się posiew, który umożliwia nie tylko określenie etiologii choroby, ale też lekowrażliwości chorobotwórczego drobnoustroju. Izolacja Streptococcus pneumoniae z materiału pobranego z miejsca jałowego w warunkach fizjologicznych potwierdza zakażenie – jedynie sporadycznie zdarzają się przypadki zanieczyszczenia materiału pneumokokiem pochodzenia skórnego, stąd zawsze w przypadku dodatniego wyniku posiewu materiału prawidłowo jałowego jak krew, płyn mózgowo-rdzeniowy lub płyn stawowy, rozpoznać należy chorobę inwazyjną. Dodatkowe wsparcie diagnostyczne stanowi możliwość wykonania badania wykrywającego materiał genetyczny drobnoustroju metodą PCR (np. w Krajowym Ośrodku Referencyjnym ds. Diagnostyki Bakteryjnych Zakażeń Ośrodkowego Układu Nerwowego – KOROUN). Pozostałe badania laboratoryjne, jak np. wskaźniki stanu zapalnego, w tym CRP i prokacytonina mają znaczenie pomocnicze, pozwalają – w zakażeniach dróg oddechowych – podejrzewać zakażenie bakteryjne, natomiast w przypadku inwazyjnej choroby pneumokokowej stanowić mogą czynnik prognostyczny korelujący z ciężkim przebiegiem zakażenia. Leukopenia, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, rozwijający się wstrząs, niewydolność oddechowa, a także śpiączka są przesłankami złego rokowania [8–9]. Problemy terapeutyczne Leczenie przeciwdrobnoustrojowe zakażeń Streptococcus pneumoniae stanowi coraz większe wyzwanie ze względu na narastającą oporność tego drobnoustroju na podstawowe antybiotyki. Do połowy lat 70. ubiegłego stulecia wszystkie izolowane pneumokoki pozostawały wrażliwe na penicylinę i inne antybiotyki poza tetracyklinami i nie obserwowano występowania szczepów opornych. Jednak w latach 1977–1978 w Afryce Południowej wyizolowano po raz pierwszy szczepy oporne na beta-laktamy. Ustalono, że źródłem problemu były prawdopodobnie tamtejsze szpitale, gdzie dzieci z zakażeniami wirusowymi, w tym HIV, często leczono przy użyciu antybiotyków beta-laktamowych [10]. Mechanizm oporności na penicyliny polegał na zmianie struktury białek wiążących penicylinę (PBP), odpowiedzialnych za syntezę ściany komórkowej, dlatego oporności nie można przełamać za pomocą antybiotyków zawierających inhibitory beta-laktamazy, jak np. amoksycylina z kwasem klawulanowym. Pomimo że wyjściowo nazwane pneumokokami opornymi na penicylinę (ang. penicillin-resistant pneumococci, PRP), w chwili obecnej drobnoustroje te rozwinęły już oporność przeciwko pozostałym antybiotykom beta-laktamowym, makrolidom, linkozamidom, ko-trimoksazolowi, glikopeptydom (np. wankomycyna), fluorochinolonom. Wyizolowano już szczepy pneumokoka oporne zarówno na penicylinę, jak i na cefalosporyny III generacji, pozostające podstawowymi antybiotykami w leczeniu zakażeń pneumokokowych w Polsce. Dodatkowo, obserwuje się również zwiększanie się odsetka szczepów opornych zarówno na cefalosporyny III generacji, jak i meropenem, co istotnie ogranicza możliwości terapii inwazyjnych zakażeń pneumokokowych. Z uwagi na duży odsetek szczepów opornych na cefalosporyny II... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Forum Pediatrii Praktycznej" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej ...i wiele więcej! Sprawdź Świst oddechowy (świszczący oddech) to dźwięk powstający podczas przepływu powietrza przez zwężone drogi oddechowe. Może on być słyszalny podczas wdechu lub podczas wydechu powietrza. Występuje zarówno u dzieci, jak i dorosłych, a także u osób starszych. Świszczący oddech w nocy, po wysiłku fizycznym, a nawet w spoczynku, może być objawem różnego rodzaju schorzeń. Zdarza się, że pojawia się także przy przeziębieniu. Jakie są przyczyny świstu oddechowego oraz co robić, gdy wystąpi? Spis treściŚwiszczący oddech u dzieckaŚwiszczący oddech - rodzajeŚwiszczący oddech - przyczynyŚwiszczący oddech - co robić? Świst oddechowy (świszczący oddech) może mieć także charakter mieszany, co oznacza, że będzie słyszany zarówno podczas wdychania, jak i wydychania powietrza. Świszczący oddech może mieć różne nasilenie, czyli od słyszalnego podczas osłuchiwania słuchawką lekarską, aż po głośne świsty, które każdy może usłyszeć. Świszczący oddech u dziecka Świszczący oddech jest objawem, który występuje najczęściej u najmłodszych dzieci. Im młodsze dziecko, tym większa predyspozycja do zwężenia światła oskrzeli ze względu na budowę anatomiczną. Drogi oddechowe małego dziecka są krótkie i wąskie, szkielet krtani, tchawicy i oskrzeli jest cieńszy, bardziej wiotki i łatwo się zapada, a bogate ukrwienie i duża liczba gruczołów śluzowych sprzyjają wytwarzaniu dużej ilości wydzieliny. Poza tym dziecko nie potrafi efektywnie kasłać. Niedojrzałość układu odpornościowego sprzyjają zwężeniu dróg oddechowych i powstawaniu świstów oddechowych. Świszczący oddech - rodzaje Świst wdechowy (tzw. stridor) pojawia się w przypadku zwężenia górnych dróg oddechowych na poziomie gardła, krtani lub górnej części tchawicy. Świst wydechowy (tzw. wheezing) pojawia się natomiast przy zwężeniu dolnych odcinków dróg oddechowych, takich jak dolna cześć tchawicy, oskrzela i oskrzeliki. Świszczący oddech - przyczyny Świst oddechowy nie jest objawem charakterystycznym dla jednej choroby. Może towarzyszyć wielu schorzeniom - od zwykłych infekcji dróg oddechowych aż po choroby przewlekłe, jak np. astma. Infekcje to zdecydowanie najczęstsza przyczyna świszczącego oddechu u dzieci. Większość infekcji dróg oddechowych prowadzących do świstów jest wywołana przez wirusy. Najczęściej występuje wirusowe zapalenie krtani, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli lub oskrzelików. Infekcje bakteryjne prowadzące do świstów występują znacznie rzadziej. Przyczyną świszczącego oddechu może być: Astma - nawracające świsty mogą mieć różne nasilenie. U niektórych chorych są wyraźniej słyszane przy wysiłku fizycznym lub zmianie temperatury otoczenia. Ciało obce w drogach oddechowych - zdarza się u dzieci, gdy do dróg oddechowych trafi mała zabawka lub pokarm. U dorosłych częściej dochodzi do zakrztuszenia się jedzeniem. Świszczący oddech pojawia się w takich przypadkach nagle. Warto pamiętać, że może być groźny dla życia. Wady rozwojowe - przyczyną świszczącego oddechu jest zwykle wrodzona wiotkość krtani, tchawicy lub oskrzeli, rozszczep podniebienia, przetoka między przełykiem a tchawicą, ucisk z zewnątrz (np. przez nieprawidłowe naczynie, wady serca). W takich przypadkach świsty oddechowe są obecne od urodzenia i mają stałe nasilenie. Reakcje alergiczne - mogą wystąpić po lekach, pokarmach, po użądleniu przez pszczołę lub osę. Świszczący oddech pojawia się szybko, ponieważ w krótkim czasie dochodzi do znacznego zwężenia dróg oddechowych. Taka sytuacja może zagrażać życiu. Guzy w drogach oddechowych - mogą mieć charakter łagodny lub złośliwy. Świst oddechowy nasila się wraz z rozrostem guza. Zaburzenia odporności - to także częsta przyczyna świstów oddechowych, ponieważ osoba z obniżoną odpornością jest bardziej podatna na wszelkiego typu infekcje. Choroby przewlekłe - świsty oddechowe mogą mieć związek z poważnymi schorzeniami, jak: mukowiscydoza rozstrzenie oskrzeli pierwotna dyskineza (zespół nieruchomych rzęsek) rzęsek refluks żołądkowo-przełykowy zaburzenia połykania choroby śródmiąższowe płuc oparzenia dróg oddechowych zaburzenia o charakterze nerwowo-mięśniowym zaburzenia funkcji strun głosowych W chorobach tych świszczący oddech nie jest głównym objawem, lecz towarzyszy innym, niekiedy ciężkim objawom choroby podstawowej. Świszczący oddech - co robić? Jeżeli przyczyna nagłego wystąpienia u dziecka świszczącego oddechu nie jest znana, konieczna jest wizyta u lekarza. Kiedy świstom towarzyszy duszność lub gdy świszczący oddech pojawił się po aspiracji ciała obcego, ukąszeniu przez owada czy spożyciu pokarmu, interwencja lekarska jest konieczna. Należy wtedy niezwłocznie wezwać pogotowie. Jeżeli świsty towarzyszą infekcji potwierdzonej przez lekarza i nie pojawiają się inne niepokojące objawy (głównie duszność), można leczenie prowadzić w warunkach domowych. Osoba, która ma świszczący oddech z powodu infekcji powinna przebywać w pomieszczeniu dobrze nawilżonym, dużo pić i przyjmować leki zalecone przez lekarza. Gdy świsty nasilają się u osoby przewlekle chorej, konieczna jest konsultacja z lekarzem. Być może potrzebna będzie zmiana dotychczas stosowanego leczenia. W stanach nagłych najważniejsze jest udrożnienie dróg oddechowych. Przy zaostrzeniu astmy niezwłocznie podaje się leki rozszerzające oskrzela. Gdy powodem świstów jest reakcja alergiczna, chory musi dostać adrenalinę. Kiedy dojdzie do aspiracji ciała obcego do dróg oddechowych wykonuje się pilną bronchoskopię, aby usunąć przedmiot z dróg oddechowych. Jeżeli świszczący oddech nie wymaga pilnej pomocy medycznej, należy przeprowadzić badania, które wyjaśnią przyczynę świstów oddechowych. Lekarz zwykle zbiera szczegółowo wywiad, osłuchuje pacjenta, a następnie zleca stosowne badania. Może zalecić badanie krwi - morfologia, gazometria, badania biochemiczne. Ważnym elementem stawiania diagnozy są badania obrazowe, w tym RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa, a przede wszystkim spirometria, która ocenia wydolność oddechową. Przeczytaj także: Zaburzenia oddychania mogą być objawem choroby. Przyczyny zaburzeń oddychania Astma steroidooporna - przyczyny i leczenie Dychawica sercowa - przyczyny, objawy, leczenie Stan astmatyczny - objawy, leczenie, pierwsza pomoc Dziennikarka od ponad 40 lat zaangażowana w popularyzację edukacji zdrowotnej. Laureatka wielu konkursów dla dziennikarzy zajmujących się medycyną i zdrowiem. Otrzymała m. in. Nagrodę Zaufania „Złoty OTIS” w kategorii „Media i Zdrowie”, Wyróżnienie Św. Kamila przyznawane z okazji Światowego Dnia Chorego, dwukrotnie „Kryształowe Pióro” w ogólnopolskim konkursie dla dziennikarzy promujących zdrowie oraz wiele nagród i wyróżnień w konkursach na „Dziennikarza Medycznego Roku” organizowanego przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia. Sonda Czy regularnie wykonujesz ćwiczenia oddechowe? napisał/a: jesica2 2009-01-25 11:09 Witam Wszystkich! Problem nie dotyczy sie mnie ale mojego kochanego narzyczonego, otóz nie moge tego sluchac jak okropnie swiszczy mu oddech i meczy go kaszel nieustajaco zawsze rano w dzien jest ok, prosze pomozcie czy ktos moze mial takie cos co to moze byc, dodam tylko tyle ze jest dosyc otyly i pali chyba ze 25 fajek dziennie, bardzo sie martwie o niego ;( kiedys nie mial tego oddechu takiego zauwazylam to jakis czas temu :( nie da sie namowic na pojscie do lekarza, jest bardzo mlody ma dopiero zaledwie 21 latek :( dodam jeszcze ze podczas kaszlu to potrafi wypluc z siebie gesta wydzieline prawie ze czarną i mu przechodzi, co to moze byc ??? jego mama twierdzi ze to alergiczne ale on chyba nie jest alergikiem bo nie ma zadnych dusznoscii.. napisał/a: Anika_111 2009-01-25 11:52 Objawy wskazywalyby na astme oskrzelowa (kaszel i swiszczacy oddech) ale moze to byc tez od palenia papierosow, szczegolnie, ze az tyle pali. Stad ta czarna flegma. Wiec koniecznie powinien pojsc do lekarza, bo moze sobie tylko jeszcze bardziej zaszkodzic. napisał/a: alicja221 2009-04-23 00:01 Tez pomyslalam wpierw o astmie oskrzelowej. Ale swiszczacy oddech wystepuje tez w POChP ( Przewlekla obturacyjna choroba pluc) spowodowana dlugotrwalym paleniem duzej ilosci papierosow. Twoj narzeczony jest bardzo mlody, no ale niektorzy sa bardziej wrazliwi... Niech zglosi sie do lekarza rodzinnego, on w razie watpliwosci powinien go skierowac w odpowiednie miejsce- alergolog, pulmonolog. napisał/a: bozenawlazla 2009-04-23 00:09 Znam skądś ten objaw- dziwne ale i niepokojące. Ale nie miałam jak dotąd odwagi wybrac się do specjalisty z tym- a od czasu do czasu słysze ze taki dźwiek wydaję:/ może to bybć naprawdę coś powaznego?? iść z tym do lekarza? napisał/a: alicja221 2009-04-23 14:22 Lepiej idz, bo fizjologicznie taki kaszel nie wystepuje. Nie leczona astma oskrzelowa/POChP moze doprowadzic do rozedmy pluc, ich wloknienia, itp. napisał/a: bozenawlazla 2009-04-26 00:07 Nie żartuj, aż tak poważnie?? To mnie przestraszyłaś...ale to nie jest ciagłe- pojawia się co jakiś czas. Może gdy przebywam w towarzystwie i miejscu bardzo zadymionym?? Muszę to obserwować! napisał/a: alicja221 2009-04-26 00:39 bozenawlazla, teraz mam wyrzuty sumienia, ze Cie przestraszylam;/ Wybierz sie do lekarza, najlatwiej bedzie rodzinnego i opisz swoje objawy. Rozedma i wloknienie to procesy rozwijajace sie w ciagu wielu lat, wiec spokojnie:) Jesli masz astme, to oprocz swiszczacego oddechu, musialabys miec tez dusznosc ( wydechowa). Jest to poza tym choroba alergiczna. A w POChP podobne objawy ( plus wilgotny kaszel nasilajacy sie rano, po wstaniu z lozka z odpluwaniem przezroczystej plwociny), tylko przyczyna inna: palenie papierosow czynne/bierne ( wieloletnie), narazenie na toksyczne substancje wziewne, itp. Jezeli masz podobne objawy to idz do lekarza, nic nie tracisz:) napisał/a: boshenka 2015-03-02 17:58 cześć, od rana mam problem z oddechem, jest świszczący i boli mnie w okolicy gardła, do tego pojawia się uporczywy kaszel :( dziś do lekarza nie miałam jak iśc, dopiero jutro mam wizytę po południu ale nie wiem co to jest :/ sugeruje się, że to zapalenie tchawicy:[reklama usunięta] bo znalazłam taki objaw, ale wiem, że to może byc jeszcze coś innego, wasze wątki trochę mnie przestraszyły ;(( powiedzcie mi tylko, czy któraś z was miała zapalenie tchawicy? a jak tak, to jakie były początkowe objawy? muszę się do jutra uspokoić jakoś bo się boje troszkę ;/ dziwny ten mój oddech :( rano było trocę mniej a z biegiem dnia coraz bardziej jest to nasilone, w dodatku ból który potęguje kaszel :( coś ktoś? napisał/a: karolkagie 2015-03-04 13:02 Z kaszlem nie ma żartów. Może doprowadzić do zapalenia płuc. Palecze są szczególnie narażeni. Nalezy się starać rzucic palenie. Ponadto dbać o siebie i się dokładnie przebadać. ____________ Piękne [mod: reklama usunięta] napisał/a: zjem_ci_szalik 2015-03-08 02:43 To od papierosów. Miałam podobnie. Kaszel palacza, ciężki oddech - poprawiło się szybko po rzuceniu palenia :) napisał/a: wykrzyknienie 2015-03-09 11:08 Problem tkwi przede wszystkim w papierosach. Paliłam długi czas i też mialam świszczący dźwięk przy oddychaniu. Po rzuceniu palenia jednak na szczęście wszystko wróciło do normy. napisał/a: marianka61 2015-03-11 16:20 polecam wycieczkę do alergologa oraz zrobienie kompletu badań, w tym rtg klatki piersiowej Access through your institutionŚwiszczący oddech u małego dziecka – czy to już astma?Wheezing in young child – is it an asthma?☆Świszczący oddech jest częstym objawem klinicznym. Nie zawsze musi być wynikiem astmy oskrzelowej, ale prawie zawsze wskazuje na nadwrażliwość błony śluzowej krtani i oskrzeli. Choroby przebiegające ze świstem wydechowym (wheezing) i towarzyszącymi mu innymi objawami u małych dzieci mogą mieć różne przyczyny, głównie ze względu na odrębności anatomiczne i fizjologiczne dróg oddechowych. Świsty występują najczęściej w przebiegu wirusowych infekcji dróg oddechowych. W pierwszych dwóch latach życia najczęstszą przyczyną jest zakażenie wirusem RS, natomiast w wieku przedszkolnym i starszym dominują inne wirusy oddechowe. Wraz ze zwiększaniem się średnicy oskrzeli i poprawą wydolności immunologicznej organizmu dziecka u około 2/3 dzieci częstość występowania świstów przy infekcji maleje, a ustępuje całkowicie przed ukończeniem 5–6 roku życia. Z istniejących dotychczas propozycji kryteriów diagnostycznych wynika, że rozpoznanie astmy jest wysoce prawdopodobne, gdy incydenty obturacji występują u dziecka z rodzinnym lub osobniczym obciążeniem atopią lub, gdy obturacja występuje nie tylko w czasie zakażeń wirusowych układu oddechowego (co jest powszechne), lecz także bez współistniejącej wheezing is often considered as a clinic symptom. It is not always the result of bronchi but almost always indicates hypersensitivity of larynx and bronchi mucosa in small children. The illnesses with wheezing symptoms followed by other signs can have different reasons – mainly according to anatomic and physiologic distinction of respiratory tracts. The wheezing is the most common during viral infections of the respiratory tracts. In the first two years of life the most common is RS viral infection but in the years of 3–5 and later respiratory viruses start to dominate. When a diameter of bronchi increases and efficiency of immune system is higher, the frequency of wheezing occurence decreases in about 2/3 of children. The wheezing definitely stops before 5–6 year of life. The existing offers of diagnostic criteria show that recognizing asthma is highly possible when the incidents of obturation are found in familial or individual atopy load or when the obturation appears not only in a time of respiratory infection (which is very popular) but also without coexisting kluczoweświszczący oddechastmamałe dzieciKey wordswheezingasthmasmall childrenCited by (0)View full textCopyright © 2010 Polish Pediatric Society. Published by Elsevier Urban & Partner Sp. All rights reserved.

świszczący oddech u dziecka forum